سلام دوستای خوبم

فرارسیدن ماه مبارک رمضان رو به شما دوستان خوبم تبریک می گم . امیدوارم همگی از برکات این ماه بهره مند بشید ...

لطفا در دعاهای زیبای سحر و افطارتون منو فراموش نکنین...

به مناسبت این ماه عزیز یکی از ترانه هام به نام " ببخش خدای مهربون " رو به امید بخشش در این ماه براتون می نویسم:

ببخش خدای من اگه دلم گرفته

ببخش اگه دلم سیاه تنم کرخته

ببخش اگه گاهی ضعیفو بی ارادم

اگه به کفر می گم تو این دنیا زیادم

ببخش خدای مهربون اگر که گاهی

یادم میره خدام بزرگه , اشتباهی

ببخش اگه یادم میره خدام کریمه

ببخش خدا این اشتباه آخریمه

آخه تو که می خونی از نگاه زارم

به جز تو و نگاه تو چیزی ندارم

دلم گرفت تو تنهایی از روز اول

بگو صدامو می شنوی تو حداقل

بگو کنارمی همیشه پا به پامی

نمیذاری که تنها شم بدون حامی

بگو نمی ذاری که  غصه دار بمونم

من که فقط به عشق تو مست جنونم

بگو می بخشی دلمو گرچه حقیره

بگو می بخشی تا دلم آروم بگیره

( نامه ای به آموزگار)

به دفتر زندگی ام که نگاه می کنم , بعضی کلمات از بقیه رنگین ترند و امروز به بهانه ی قداست نامت از تو می نویسم , بهانه ی روزهای آینه وارم , آموزگار ...

خانم امیراحمدی ! همیشه روز معلم به اولین کسی که تبریک می گویی مادر مهربانت است که " مادر" اولین آموزگار زندگی همه ی ماست. و این بیشتر نگرانم می کند.

چگونه باید تو را ستود؟ تویی که هم در خانه مادری معلم گونه بودی و هم در مدرسه مدیری مادر گونه.

در وصف مهربانیت همین بس که شاگردان سالیان گذشته ات , پس از سال ها هنوز هم , هر از گاهی هوای صحبت با تو را دارند.

خانم امینی ! روز اول مدرسه را خوب یادم هست. به خاطر شغل پدر و مادرم به دوری از آن ها عادت داشتم اما وقتی برای اولین بار به عنوان دانش آموز کلاس اول به مدرسه پا گذاشتم و دیدم همه ی بچه ها گریه می کنند , دلم گرفت , من هم گریستم ... گریستم ... و انگار تمام غم های آینده ام را , تمام دلواپسی ها , تمام دلشوره ها , تمام دلتنگی های آینده ام را پیشاپیش حس کرده ام. انگار دل بی دغدغه ی کودکی ام , همان که تا می توانست با غصه غریبه بود اما یکباره در هجوم حس تنهایی رنجید , طبق معمول همه ی کلاس اولی ها فقط با نوازش های تو آرام می گرفت و چه زیبا می دانستی که چطور مرا و همه ی همکلاسی هایم را مجذوب نگاهت کنی.

خانم صادقیان ! همیشه از نوشتن لذت بردم. مخصوصا وقتی به یاد لبخندهای آبی ات می افتم که بعد از شنیدن انشاهایم جاری می کردی. و امروز هم اگر چیزی می نویسم مدیون " آفرین " های دریاییت هستم.

خانم معلم ! نمی دانم شادابی دوران مدرسه و بازیگوشی های نوجوانی ام را کجا جا گذاشتم ... شاید آن روز که مادرانه در کلاس نصیحتمان کردی. شاید وقتی که سحر از روی نیمکت کلاس روبروی دفتر به زمین افتاد و فقط به ما سه نفر نگاه کردی. شاید در همان مدرسه که هر از چند گاهی از روبرویش گذر می کنم و یاد آخرین روز پیش دانشگاهی می افتم. یادتان هست؟ من , سحر , درسا , مریم و غزاله ( به قول خودتان همکلاسی های بازیگوش ) را صدا زدی و همان طور که بی صدا نگاهمان می کردی , چشمانت ناگفته هایت را روشن کرد. سرت را پایین انداختی و رفتی. ما هم مبهوت فقط نگاه می کردیم. آن لحظه شنیدم به خانم ناظم گفتی: " دلم خیلی برایشان تنگ می شود " و من احساس کردم به اندازه ی تمام روزهایی که دیدمت و تمام روزهایی که قرار بود نبینمت , دلتنگت هستم.

نمی دانم ... شاید در آن بعدازظهر کسل دیرگذر در مسجد که برای بدرقه ی نگاهت جمع شده بودیم.

هرچه که بود گذشت ... و من هنوز , وقتی از روبروی مدرسه مان " دبیرستان میعاد " می گذرم , فاتحه ای نثارت می کنم تا شاید بهانه ای باشد که از تقصیرات من بگذری ...

آموزگاران عزیزم :

خانم میرصالحی , خانم سپاسی , خانم حسنی , خانم نیکخواه , خانم حسین زاده ,خانم مجاهد , خانم حیدری , آقای طالبی , آقای مشکات , آقای زمانی و ...

اساتید بزرگوارم:

دکتر نیما قلعه , دکتر شهرام عباسی , دکتر داریوش سوری , دکتر مسعود جعفری , دکتر حسین چراغچی , دکتر سید احمد کتابی , دکتر رشید ولی , دکتر محسن نژاد اصغر , دکتر سهیل خوشبین فر و ...

اگر امروز از عمق روزمرگی های سوت و کور , اندکی بیرون آمده ام. اگر از قامت صبح , دستچینی از زندگی , نصیب جان خسته ام شده. اگر امروز هستم , و احساس نیلوفرانه ام را پیشکشت می کنم ...

از جانی ست که تو به من تزریق کرده ای و از شوری ست که تو در جانم برانگیخته ای.

حال تنها یک چیز می ماند اینکه هیچ گاه حق مطلب ادا نمی شود و این از ناچیز بودن من و بی گنجایشی واژه هایی ست که می شناسم. امید  که قصور من و واژه را مثل همیشه ببخشی.

بهانه ی روزهای آینه وارم , آموزگار!

کاش چون ما

لحظه ها هم صبر و طاقت داشتند

کاش...

آوارگی نمناک مرا می فهمیدند

و اندکی آهسته تر جاری می شدند

کاش...

فرصتی می دادند

تا محال های مکرر را

تدفین کنیم

اما...

آن قدر سریع و ناشکیب اند که گاه

لحظه ها در لحظه ها گم می شوند

و ساعت ...

این تن پوش زمان

بدون هیچ رخصتی

ثانیه هایش را اکران می کند

و باز هم من

طبق معمول

از لحظه ها جامانده ام

و هنوز هم که هنوز است

نگرانم که مبادا

شعور شعرهایم را

در آوار ثانیه

زنده به گور کنم

حسرت

هر بار که آسمان می گریید

آرام

از لابه لای پلکهایش

سر می خورم

سرازیر میشدم

و آسمان مرا

سفت می چسبید

این

چه جاذبه ای بود

که زمین داشت!!!

گویی

چنگ برآورده بود

به ماه

آسمان

مرا بغل می کرد

و باز سفت تر می چسبید

تا روزی که من خود

دست های مهربانش را رها کردم

و زمین مرا گرفت

آمدم

آمدم

روی تکه خاکی فرود آمدم

تکه شیشه ای شکسته

نور کوچک مرا بزرگ کرد

و من فکر کردم

ماهم

اینجا ستاره ای نبود

من شدم ستاره ی این پایین

روزها گذشت

من مردم

و زیبایی ام فراموش

خاک بر صورتم

پاشیدند

نگاهشان را ستاره های دنباله دار دزدیدند

و من

شدم نگاه حسرت زده ی

پروانه ای

لای کتاب یخ زده ی خورشید

دلم برای آسمان تنگ شد

آسمان مثل زمین نبود

آسمان

جاذبه ای نداشت

آسمان

هیچ کاره بود

و قد کشیدن هم سخت

غم در لیوان دلم می جوشید

و نو می ساخت با ایجاز

می ساخت با من

( من اینجا هستم

این جا یعنی

در فاصله های جدایی

نسیم های نوازشگر فراق

فرق بین فاصله و جدایی

را می فهمند)

می بافت

بی من

(چشمانت را ببندی

یک نفس تا خورشید

بیشتر راه نیست)

و بی صدا می سوخت ...

 من تو را با غزل سروده ام

من تو را با ترانه خوانده ام

من تو را در شعرهای نو قدم

قدم قدم تنیده ام

من تو را در سبز و سرخ هر قصیده باز می خوانم

تو را با ناله ی آلاله ی مغموم

بدون رنگ و با آواز می خوانم

من تو را در حوالی سکوت شب شنیده ام

من تو را در پیچ پیچ پیچک های باغ

و در انزوای آینه های جادویی خیال خود جسته ام

من تو را از آسمان

از آن مزرع ستاره زار

چیده ام

به نام مهر و ماه

تو را جرعه جرعه

سرد و گرم

چشیده ام

تو را با رنگ مخمل گونه ی غم ها کشیده ام

و باز گاه بی گاه

به تو

در مرزی از تکرار و تردید و تظاهرها رسیده ام

من تو را در نقره تابی از الماس

در این شب های آواره

تو را با عطر بی تابی

تو را با طعم دلتنگی

تو را با رنگ حسرت های چند باره

تو را من همصدا با بلبلان خوش نوا

پر از نجوای پرواز و

پر از پرواز رویاوش

تو را در شادی و مستی

تو را در ماتم و تنهایی خاکستری سایم

همین جا

جا,  به جا

هر روز می خوانم

و پاسخت

تلنگری ست

که تضادهای خاطراتمان را مستور می کند

مشقی دوباره بایدو

این دفتر سپید را

با واژه های گم شده کم کم سیاه کرد

از هرچه بر لبانمان گزش گرفت و بر نتافت

تا آنچه در ظهور شد تا مرزهای بی کران

مشقی دوباره باید و این واژه های کاغذی را

بر سطور صفحه ها

با رنگ هر چه در دل است

بی قافیه سوار کرد

از آسمان لاجورد

از کوه سر در مه نهان

تا سبزی باغ و بهار

تا آبی دریای بر موجش روان

باید نوشت

از زرنگارین روزهای ماندگاری

از آن طلوع سبزتر از برگ خورشید تمام مردمان تا فلک در عشق و پیمان

باید نوشت

لیکن تمام واژه ها غم پوش دردند

"دردهای آشنا

  دردهای بومی غریب

  دردهای خانگی

  دردهای کهنه ی لجوج"

آری تمام واژه ها غم پوش دردند

این درد

درد مردم زمانه است

درد بی ضماد جاودانه است

درد واژگان استعاره ار دردهای بی دوای ماست

پس

مشقی دوباره بایدو

باید نوشت

تا واژه ها را روانه کرد

واژه ها دردهای ما را به دوش می کشند

و رازهای تار و مات خاطراتمان را

در برگ برگ دفتری

پیاده می کنند

تا شاید بارمان سبک تر شود ز درد

پس

واژه ها را روانه کن   

بازم یه قصه ی تازه / واسه بیداری شبهام

این بهونه واسه رفتن / پر تردیده و ابهام

یه بهونه تا بدونم / عاشقیهات ابدی نیست

انگاری تنها نشستن / خیلی هم چیز بدی نیست

پرم امشب از سرودن / با یه حس بی ستاره

همون احساسی که هر روز / خاطره هاتو میاره

دیگه این حسو نمی خوام / نمی خوام یاد تو باشم

از رو عادته تو شعرام / رنگ چشماتو می پاشم

از رو عادته اگه باز / نفسام رنگ تو دارن

اگه قطره های اشکم / تا سحر برات می بارن

حالا باز نبض نگاهم / پی جاده های شومه

همون جاده ای که انگار / تا همیشه روبرومه

همون جاده که می دونم / پشت سر گذاشتنی نیست

توی آسمون شبهاش / یه ستاره موندنی نیست

حالا من موندمو قصه / لحظه های لاابالی

جاده تا عمق نگاهم / رفته با یه حس خالی

حسی که از تو تهی شد / با یه قصه ی زننده

روی شونه ی ستاره / دیگه چشماشو می بنده

راز دل گفتم و این دل بشکستی

رفتی ز برم در بر اغیار نشستی

بی پرده بگویم که هر از گاه شبانه

نالان بروم در طرف خالق هستی

هرچند که در عهدو وفا شهره ای اما

رفت از خاطرت آن عهد که بستی

ای کوکب رخشان بخوان طالعو بختم

از نو بنویس رسم دلم در ره مستی

سلام  دوستای گلم مدتی نبودم و تا بهمن که آزمون کارشناسی ارشد تموم بشه کم میام . واسم دعا کنین .

ولی برای تشکر از همه ی دوستانم که تا الان بازم بهم سر زدن این شعرو می نویسم.

بابت لطفتون ممنون